Lebbeyk!
Allahümme lebbeyk!..
“Keşke bizi de çağırsa” demiyor muyduk dost için,
dosta dostluğu ispat için. “Hazırım!” diye dostluğumu
ilan edebilmem içindi çağrılar, ibadetler bunun içindi.
İcabetin olmadığı bir dostluğun tasavvuru elbette mümkün değildi.
Mümkün bir dostluğu daha kurulmadan iptal etmek, kurulmuş bir
dostluğu riske etmek için acaba kaç çağrı beklemem gerekirdi?.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder